Te lang te weinig gereden

Zaterdag 2 oktober kan ik eindelijk-eindelijk-eindelijk weer eens een fatsoenlijke zaterdagrit rijden. De herfsttocht staat op het programma en doet z'n naam eer aan. Op een natte weg met hier en daar blaadjes rijden we weg. Al voor Stompwijk slip ik in een flauwe bocht (val gelukkig niet) en zo zit de schrik in m'n benen. Ik rijd onwennig en onhandig en stumper door de bochten. Na een paar kilometer besluit ik lekker achterin de kleine groep te gaan hangen, zo heeft de rest tenminste geen last van m'n beroerde bochtentechniek vandaag. 

Na een hele tijd fietsen over mooie dijkjes en paadjes herken ik een brug: zijn we nu pas bij Alphen? Inderdaad, we hebben een forse lus gemaakt en moeten nog een heel eind. Even zakt de moed me in de schoenen. Ik heb de afgelopen maanden vrijwel geen lange ritten kunnen maken. Is het niet beter om vanaf hier rustig met een lusje naar huis te rijden? Maar het rijden met de groep is veel te leuk om af te haken, dus rijd ik vrolijk verder mee.

Tot Oudewater gaat het heerlijk en dan stoppen we, met 72 km op de teller voor een goede koffie mét omelet. Het is zowaar nog net warm genoeg voor het terrasje. Nieuwsgierige toeristen staan ons vanaf het marktje te bekijken. Blijkbaar zijn we een mooie authentiek hollandse attractie, met onze fietsen en smerige gezichten van de opspattende modder.

Na Oudewater gaat het nog heel even lekker. Dan slaat het gebrek aan kilometers in de benen genadeloos toe. Ik zie borden die vermelden dat alles nog erg ver weg is (Gouda, Reeuwijk), terwijl ik er echt al doorheen zit. Ik zak naar achteren in de groep en doe wanhopig pogingen niet te ver achterop te raken. Gelukkig rijden we niet al te hard én hebben we de wind af en toe mee. Zo kan ik aanhaken en werk ik gestaag door. Gelukkig, Reeuwijk. Gelukkig, nog 3km naar Boskoop. Gelukkig, Boskoop. Gelukkig, de HSL. Gelukkig, Benthuizen! Hier kan ik met goed fatsoen afhaken en richting Stompwijk rijden, terwijl de groep doorgaat naar Zoetermeer.

Ik rijd het dorpje binnen en ga op zoek naar een supermarkt. Helaas ben ik vanochtend vergeten bidons mee te nemen. Een klein flesje AA biedt een beetje uitkomst, maar ik heb nu ERGE dorst. De supermarkt heeft prima sportwater en met een litertje zak ik op een bankje in de zon. Waarom zou ik hier eigenlijk ooit nog weer weggaan?

Na een kwartiertje raap ik al m'n moed bij elkaar. Er staat nog heel wat op het programma vandaag, zoals een verjaardag, dus is het toch handig om door te fietsen. Ik pak de fiets en rijd in slakkentempo het Benthuizen uit. Gelukkig zit de wind een beetje mee. Ik zet de fiets in een lekker lage versnelling en haal zo toch nog de 25km/uur. Rustig rijd ik langs 't Geertje, om bij Stompwijk een volgend drink-stopje in te plannen. Dan gaat het voor de wind door de weilanden van Stompwijk, over de A4 en over de Vliet. Ik bedenk dat via de weg naar Voorschoten écht de aller-aller-kortste route naar huis is. Dus neem ik die.

Als ik de straat in rijd zie ik trots dat ik toch 140km heb gefietst in 5 uur en 27 minuten. Dat was hartstikke zwaar, maar ook mooi. Eindelijk weer eens écht gefietst!