Ploegen in de poldermodder

Zaterdag 16 oktober is het droog, maar de weg is nat en dus pak ik de mountainbike om de Wijk en Wouden-route weer eens te rijden. Het begint al goed in de Leidschendammerhout, met ongelofelijk veel modder en binnen vijf minuten al natte voeten. Het stukje langs de A4 schrap ik eerst even, maar later probeer ik dit traditioneel natte stuk toch te rijden en dat valt erg mee. Er is één vrij kort stukje waar het echt te nat is, de rest van de route is vrijwel overal goed te rijden, al liggen er wel veel plassen. In de bergen heb je mountainbike-schoenen met versteviging voor rotsen. Is het niet eens tijd om voor deze natte polderroute mountainbike-laarzen te introduceren?

Hoewel ik de route al meerdere keren heb gereden, blijft het rond Leiden even zoeken naar de goede weg. Er staat een straffe wind, maar m'n nieuwe jack bewijst goede dienst: lekker winddicht en niet te zweterig. Daar ga ik nog veel plezier van hebben. 

Tussen Zoeterwoude en Stompwijk gaat de tocht over een mooi kerkpad met prachtige verre en lage luchten. Een hollandsche meester zou hier een fraai doek van weten te maken, ik behelp me met een  plaatje met de telefoon. Ook mooi en net wat sneller. 

Na een kleine drie uur rustig maar geconcentreerd rijden spuit ik m'n aluminium rosje weer schoon en spring ik zelf onder de douche. Mountainbiken is toch echt anders dan duurrijden, met de korte stukjes en geconcentreerd rijden. Het is jammer dat de route nog relatief veel asfalt bevat, want met de name de stukken van de weg af zijn verslavend mooi. Die flow wordt steeds onderbroken door het asfalt. Het zal wel niet te vermijden zijn in de drukke randstad, maar is wel jammer. 

Gefietst: zo'n 45km in 2.45 minuten. Droog, circa 10 graden, windkracht 4-5 tegen tot Leiden. Wel heel modderig en drassig, vanwege grote regenbuien in de nacht.