Geen slag in het wiel

Zaterdag 13 juni rijden we met de toerclub langs Zoeterwoude naar het noorden tot onder de rook van Schiphol. Met een stevige zijwind is het toch ontspannen rijden, al ligt het tempo flink hoog. Ik voel dat ik een stuk sterker ben dan een maandje geleden. Het is nog steeds werken om bij te blijven, maar ik haak in elk geval niet meer af.

Vlak voor de koffie draait de weg onverwachts iets naar links. Frans en ik worden verrast door de uitwijkende voorrijders. Ik kan hun wielen eenvoudig ontwijken, maar Frans heeft geen ruimte en glijdt keihard over het asfalt. Z'n voorwiel draait niet meer rond, maar dat blijkt eenvoudig op te lossen door het wiel een paar maal flink op het asfalt te slaan! Wat nou 'slag in het wiel'?

Bij de koffie nemen we de schade verder op: kapot tenue (zonde!), flinke schaafwonden en bij het verder rijden blijkt een vingerkootje uit de kom te zijn geraakt, wat Frans echter tijdens het fietsen gewoon zelf terugzet. Als hij er daarna weer uitspringt, zet hij hem nog een keer terug en wordt de vinger met een stukje tape vastgezet. Sommige mensen kunnen ook écht alles zelf repareren, handig en stoer!

Op de terugweg blijkt de wind gedraaid. We hebben hem niet tegen, maar half mee. Nu merk ik dat met de wind meerijden niet altijd relaxed is. De voorrijders rijden in moordend tempo door en het wordt nu echt werken. Met een gemiddelde van boven de 29km/uur (inclusief twee keer lek, een valpartij en koffiepauze) komen we bij Leiden aan. Daar besluit ik bij de eesrte bordjes met 'Den Haag' af te haken en ik neem de korste weg naar huis. Zodra de groep uit het zicht is verdwenen zak ik op een bankje langs de Vliet om lekker wat te drinken en gewoon uit te blazen. Na een minuutje of tien raap ik alle moed bij elkaar en peddel ik langzaam verder naar huis. Ik heb heerlijk gereden, maar de mannen in de groep zijn nog steeds een flink stuk fitter dan ik, dat werd vandaag weer goed duidelijk.

Gefietst: 123km in 4.14 uur, windkracht 4 zij/mee, circa 16-18 graden en droog.