Voor bloesem moet je naar de Betuwe

Zaterdag 15 mei organiseert toerclub Zoetermeer de bloesemtocht, in afstanden van 30 tot 150 kilometer. Ik besluit met de 120km mee te rijden, maar het laatste stukje vanaf Ktimpen aan de Lek af te buigen naar Schiedam, om nog een sporttoernooitje van m'n zoontje te kijken. Bij het clubhuis vertrekt rond 9 uur een groepje van zo'n 30 rijders waar ik bij aansluit. Via Benthuizen en Boskoop rijden we naar Reeuwijk, waarna we via de polders doorrijden naar Schoonhoven. Onderweg is er wat oponthoud door een aangereden eendje (zielig!) en een in de sloot gereden melkwagen (spectaculair!). Gesprekken gaan over de uitdagingen van marktonderzoek voor een ministerie, de keus voor Ultegra of Dura Ace en de spanning van een aanstaande bevalling. Kortom: het is gezellig!

Op de pont bij Schoonhoven hoor ik dat een deel van de groep de 150km gaat rijden, via Leerdam. De 120km blijkt al vlak na Schoonhoven terug te rijden. Ik denk even na... Leerdam! Dat klinkt erg ver weg en krijgt accuut een magische aantrekkingskracht. Ik bedenk me niet meer en besluit om door te rijden met de 150km-rijders. Al vrij vlot krijg ik spijt van dit ietwat enthousiaste besluit. Ik heb honger, maar de pauze is pas over 25km, zo beslist voorrijderr Digi streng. Langzaam loopt de kracht uit m'n pootjes. Bovendien gaan m'n handen en billen nu al pijn doen, terwijl ik nog geen 70km heb gereden. Hoe ga ik die 150km ooit volmaken? Ik probeer me de routekaart van de NS voor de geest te halen. Heeft Leerdam een station? Kan ik van daar eenvoudig naar Utrecht en dan met de trein naar Rotterdam? Of zou ik makkelijk naar Gouda kunnen rijden?

Al peinzend komen we aan in Leerdam, maar Digi is onverbiddelijk: hier gaan we nog lang niet stoppen! Ik verbijt me en rijd verder met de mannen mee. Na een lange 90km stoppen we eindelijk in Hoornaar bij Giessenlanden. Het terras blijkt uitsmijters te serveren en ik hoef niet lang na te denken wat ik bij de koffie wil! Tot hilariteit van de mannen ben ik plots tien minuten wel stil én is m'n uitsmijter met aardappelsalade helemaal verdwenen. Voor de zekerheid bestel ik bij de tweede koffie nog een appelpuntje met slagroom. Dat blijkt een uitstekende keus: na de koffiepauze rijd ik heerlijk! Weg is de vermoeidheid en het tempo vind ik plots weer vrij rustig.

Via prachtige dijkjes rijden we langs pittorske dorpjes met middeleeuwse schuren die gewoon bewoond blijken. Het aantal gereformeerde-meisjes-met-rok-en-lange-haren is niet op de vingers van de handen van ons hele peloton te tellen en ik snap plots waarom we zoveel christelijke partijen in onze regering hebben. De tocht is fantastisch. Ik heb het gevoel om een dagje in eigen land op vakantie te zijn en geniet van elke meter.

Het vakantiegevoel wordt verder versterkt rond Kinderdijk. Hier blijken verbazend veel molens te staan die verbazend veel toeristen willen bekijken. In slakkengang rijden we langs hordes Duitsers, Amerikanen en Japaners die allemaal breed over het fietspad slenteren. We rijden langzaam, maar krijgen veel bewonderende blikken. Grappig om te bedenken dat wij voor de toeristen een stukje authentiek Nederland vormen, als fietsertjes.

Dan neemt de groep de pont naar Krimpen en besluit ik de bordjes Rotterdam te volgen. Dat blijkt een domme zet. Na nog eens bijna 20km alleen fietsen tegen de wind in langs een kale dijk en een steile brug bij Alblasserdam wordt ik gek: ik zie kilometers lang afslagen naar... de pont naar Kinderrdijk. Waarom heb ik die niet genomen?! Dat had me een uur fietsen gescheeld. Gelukkig houd ik van fietsen en is de frustratie niet al te groot.

Nu wordt de tocht opnieuw leuk, vanwege het grote contrast met de ochtend. Niks rustige dijkjes, maar een razend drukke binnenstad van Rotterdam wacht op me. Overal krioelen mensen, die bij voorkeur vlak voor m'n wielen onverwachts het fietspad op stappen, of in hun mobiele rolstoel breed over het fietspad rijden. Toch blijft het fietsen leuk, want fietsen is nu eenmaal leuk!

Via de drukken binnenstad rijd ik langs mijlpalen als het stadion, de Erasmusbrug en het ziekenhuis. Dan blijkt het nog een knap eind naar Schiedam, maar ook dat blijftt gewoon leuk. Ik verbaas me over m'n sterke benen die zelfs na vijna 160km nog zin hebben om te rijden. Ik heb nog nooit verder dan 120km gereden en dinsdag was zelfs 55km al ver. Waarom gaat het dan nu zo makkelijk? Af en toe blijf je je over jezelf verbazen!

Gefietst: 158km in 6 uren en 30 minuten. Bloesemtocht van TC Zoetermeer, tot aan Kinderdijk, daarna via Alblasserdam naar Rotterdam en Schiedam. Ongeveer 10-14 graden, droog en deels zonnig.