Een rondje fietsen: Niet gelost bij een prachtige zomertocht

Trefwoorden van de vrijdagavond: uitgebreid uit eten, wijntje, biefstuk, frieten, ijs, laat slapen. Oftewel: zaterdagochtend 22 mei weet ik dat ik met de B-groep mee moet rijden. Maar ja, het zonnetje schijnt, de lucht is blauw... en bij het inrijden naar de club voelen de benen goed. Ik besluit in m'n optimisme toch bij de snelle mannen aan te sluiten. Maar hoe zal dat gaan?

Het eerste stuk van de rit valt mee. We zijn met een flinke groep van zo'n twintig rijders dus gaan niet heel hard. Bovendien hebben we de wind mee, dus gaat het rijden makkelijk en voel ik m'n benen (nog?) niet. We toeren via Benthuizen richting Boskoop en dan naar Reeuwijk. Onderweg is er een korte lek-stop en dan rijden we weer vlot door.

Rond de A12 rijden we naar Woerden, waarna we bij het sfeervolle Haarzuilens een koffie-stop houden. Op het brinkje worden de nodige koffie, capucino en appelpuntjes geserveerd, met hier en daar een verdwaalde omelet.

Dan springen we weer op de fiets en begint de echte test: kan ik met tegenwind bij de groep blijven, of zal ik lossen? Het lijkt een waar mirakel: m'n benen blijken het goed vol te houden en ook bij 33-34 km/uur blijven ze goed aanvoelen en 'lopen ze niet vol'. Memorabel momentje: vandaag zijn het anderen die moeten lossen en kan ik wel mee. Het voelt heel vreemd: normaal krijg ik bij zo'n tempo accuut zware benen en moet ik minderen, maar nu lukt het wel! Zijn het de trainingsrondjes die vrucht gaan afwerpen, of zit ik beter op de fiets met m'n mooie nieuwe profi fietsschoentjes? Ik weet het niet, wel weet ik dat ik vandaag bijzonder makkelijk rij. Met een gemiddelde van boven de 28km/uur rijd ik heerlijk met de groep mee. Moet ik misschien wel bij vermelden dat ik een lekkere plek 'op twee' uit de wind heb, dat helpt zeker mee bij het mooie rijden.

Vanuit Haarzuilen gaat de tocht over ontelbaar veel mooie kleine paadjes en weggetjes terug naar het westen met een pittige wind. Via Hazerswoude rijden we terug naar Benthuizen en daar neem ik de route naar Stompwijk. Tussen bloeiende velden rijd ik rustig terug naar huis. Het land is prachtig en stralend mooi. Bij thuiskomst is er 's avonds nog een memorabel momentje: verbrande armen van de zon. De zomer zit er nu echt aan te komen, een volgende keer even er aan denken om wel te smeren voordat ik zo lang op de fiets zit.