Nat, vies en heel moe

Op zaterdagnacht 10 oktober regent het pijpenstelen en ik besluit m'n racefiets een rustdag te gunnen en pak de mountainbike uit de schuur om nu eindelijk eens dat veelbelovende parkoers bij Bergschenhoek te verkennen. Onderweg beginnen de bomen prachtig herfsbruin te kleuren, wat wordt onderstreept door lekkere herfstbuien.

Via m'n favoriete Delfste Hout fiets ik richting Pijnacker en vandaar gaat het door naar Berkel. De dag begint goed: tussen de buien door fiets ik droog naar Bergschenhoek en nestel me lekker in een koffietent annex pizzeria. Ik zit nog geen twee minuten wanneer de hemelsluizen zich openen; hoezo timing?

Dan is het toch nog even zoeken om het parkoers te vinden en drijven er in de verte nog wat onweersbuien langs. Met ruim 30km in de benen begin in aan het parkoers. Dat blijkt te bestaan uit een klein kronkelrondje door een steil bos, aangevuld met wat langere tracks langs een heuvel. Het bos rijd ik twee maal, maar op de langere tracks krijg ik het moeilijk. M'n benen zijn moe en willen niet meer omhoog, maar omlaag gaat ook niet lekker meer.

Ik besluit aan m'n 'wind mee' terugtocht te beginnen, maar helaas heeft de wind hetzelfde besloten en is deze flink gedraaid. In plaats van mee, heb ik de wind vol tegen en gaat het ook nog eens flink harder waaien. Ik moet nog 25 km terug naar huis klunen en mis m'n vriendjes van het Zoetermeerse peloton. Eenzaam en alleen sukkel ik op de brede banden door koude regenbuien. Door alle modder in Bergschenhoek ben ik smerig en ik krijg menig verbaasde blik van tegenliggers. Het was vandaag superzwaar, maar wel tof. Het parkoers in Bergschenhoek was heel mooi en de lange rit was al met al een pittige training.

Gefietst: 70 km, waarvan zo'n 10 km op het moutainbike-parkoers. Flinke wind kracht 4-5 zijwind op de heenweg en vol kracht 6 tegen op de terugweg. Regenachtig, ongeveer 15 graden.