Een fiets uit de doos is dom. Een fiets uit de doos is taboe. Hoewel een fiets uit de doos financieel erg aantrekkelijk kan lijken, geeft het niets dan ellende. Een fiets uit de doos, is namelijk een standaard fiets die je bestelt zonder ervaren fietsenmaker die eerst uitgebreid je maten opneemt, waarna hij je nieuwe stalen ros precies op maat voor je afstelt.
Een fiets uit de doos mag dan wel goedkoop zijn, uiteindelijk is het duurkoop. Want zonder goede afstelling zal je nieuwe fiets nooit goed rijden, hoe mooi de derailleurs of wielen ook zijn. Je krijgt pijn in je onderrug, pijnlijke polsen of een stijve nek. Als beginnende fietser begreep ik al snel dat dit niet is waar ik naar op zoek bent en al snel prent ik mezelf in: ik ga nooit een fiets uit de doos kopen.
Dan dient de realiteit zich aan. Die realiteit ziet er uit als een aardige fietsenwinkel in het centrum van Den Haag waar ik incidenteel m'n oude stadsfiets wel eens voor een beurt bracht. Nu blijkt plots dat die winkel ook een hele mooie serie Trek-fietsen op voorraad heeft. In die voorraad zit één bijzonder model: een damesracefiets van het vorig jaar die met een flinke korting wordt aangeboden. Ik informeer naar de framemaat en de winkelier weet me te overtuigen: "Die past echt helemaal bij jou, ga er maar eens op zitten". Voorzichtig rijd ik vervolgens een klein rondje op die wiebelige fiets met ultradunnen bandjes door de drukke stad vol tramrails. Het is de eerste keer dat ik echt op een racefiets zit, ik heb geen idee waar ik op zou moeten letten...
In de winkel informeer ik nog eens voorzichtig: "Past deze fiets echt wel bij mij", maar de fietsenmaker hoort de ondertoon van hebzucht in m'n stem, terwijl ik zelf al sta te plannen of ik deze fiets misschien vanmiddag al mee naar huis kan nemen, zodat ik morgen al kan rijden. Kortom: ik ben verkocht! De fietsenmaker mompelt nog iets over "ervaring met hoe mensen op een fiets zitten" en ik verzin een volgende kritische vraag: zou de fiets vandaag nog klaargemaakt kunnen worden?
Wat volgt kun je op de allereerste berichtjes van januari op dit blog lezen: de fiets gaat inderdaad nog dezelfde middag mee naar huis en ben een nieuwe hobby rijker op m'n eigen fiets (uit een doos, maar daar denk ik lekker niet meer over na).
M'n carriere als fietser verloopt voorspoedig. Na de nodige rondjes in de winter door weer en wind sluit ik me in het voorjaar aan bij het plaatselijke fietsclubje. Dat bevalt uitstekend en zodra de zomer ten einde loopt zoek ik een nieuw fietsclubje zodat ik ook op de zaterdagen kan rijden. Dan blijk ik naast echte fietsers te rijden. Er wordt gevraagd of ik m'n fiets wel eens goed heb laten afstellen en ik mompel wat vaags van "ervaring met hoe mensen op een fiets zitten". Toch krijg ik een welgemeend advies mee: laat die fiets eens goed afstellen!
Nu heeft m'n racertje op dat moment een kleine slag in het achterwiel en ik besluit om hem voor een kleine beurt weg te brengen naar de racefietsspecialist in de buurt waar ik in het voorjaar ook een mountainbike heb gekocht (zie berichtjes van mei op dit blog). De specialist belooft m'n fiets goed na te kijken en nu wel helemaal op goed af te stellen. M'n exacte maten zijn met allerlei excentrieke hulpmiddelen al eens opgemeten. Het computersysteem wordt opgestart en mijn maten worden uit de database gehaald, geprint en aan m'n fiets geplakt. Hier wordt niets aan het toeval overgelaten, hier hebben ze het niet over "ervaring", maar wordt er keihard gemeten. Met een gerust gevoel verlaat ik de zaak. Nu kan niemand bij de toerclubjes meer wat van m'n fiets zeggen!
Die avond kom ik vol verwachting de werkplaats binnen. We praten over de reparaties die nodig waren en ik vraag heel benieuwd naar wat er uiteindelijk allemaal nog op maat aan m'n fiets afgesteld moest worden. Het antwoord van de racefiets-expert-met-al-m'n-maten-in-het-computersysteem is verbijsterend: "HELEMAAL NIETS, hij stond al perfect voor jou afgesteld!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten