Zaterdagmiddag in het groene hart

De zaterdagmiddag begint een vast patroon aan te nemen: de fiets pakken en lekker een paar uur fietsen. De tocht begint bij 'de poort naar het hart', de tunnel die vanuit de bebouwde kom van Leidschendam onder de A4 doorloopt en plots toegang geeft tot uitgestrekte weiden, molens en wolken. Een waar fiets-walhalla!

De tocht begint over de binnenweg naar Zoetermeer, dan een kort stukje door Zoetermeer en dan langs de Noord Aa, waarna ik plots op het vertrouwde fietspad vanuit Stompwijk rij. Daar rij ik door naar Benthuizen en dan weer over de weg van vorige week naar Boskoop. Dit rijd super, later merk ik dat ik toch de wind behoorlijk mee had. Na 25 km draai ik bij Boskoop richting Hazerswoude. Daar even tijd voor een korte stop bij de fietsenmaker, vanwege een rare kraak in m'n trapper die wat luider lijkt te worden. De inspectie bij de fietsenmaker levert niets op en ik vervolg m'n weg langs pittoreske dijkjes en mooie boerderijen met beeldentuin. Dan kom ik weer uit op de vertrouwde weg richting Zoetwoude en nu trap ik helemaal door tot in Zoeterwoude. Daar hou ik links aan en rijd langs de oude weg tot aan de Vliet bij Leiden. Dan is het verder langs de Vliet via de vertrouwde weg naar Voorschoten terug naar huis. 

In totaal fiets in 54 km in 2.15 uur. De wind was minder gruwelijk dan vorige week, maar leverde toch flink wat tegenstand. 

Ik merk tijdens m'n ritten dat niet alleen de wegen, maar ook de horizon bekend wordt. Er zijn een paar mooie kerktorens als baken en ook de molens langs de snelweg bij Zoeterwoude zie ik soms vrijwel de hele middag tijdens het fietsen. 

En de wolken, de wolken. Terwijl ik gewoon in de stad leeft, heb ik amper erg in de wolken. Tijdens het fietsen door de lege polders nemen de wolken een groot deel van je gezichtsveld in. Je beseft dat er boven de grond een hele grote ruimte is, vol kleur, vol leven, met een heel eigen dynamiek. Die oneindige hemel... 

Zoals altijd is fietsen langs m'n geliefde Vliet weer mooi, de wind staat net iets anders dan ik denk en hij blijkt nog behoorlijk tegen te werken. Gelukkig komen er twee (grote!) andere wielrenners me achterop, en in hun wiel rijd ik heerlijk met een vaartje boven de 30km per uur terug.